Mensur

Porović

NAD SLIKAMA MENSURA POROVIĆA



Zarobljena u vremenu, u metafizičkom prostoru, razvijena je iracionalna i duhovna iluzija bez vremena i perspektive, bez proporcije i fizičkih zakonitosti, materija i duh se susreću i slobodno kreću na slikama Mensura Porovića.
Slike nastale slobodnom, energičnom, kratkom gestom povlačenja četkom, špricanjem, polijevanjem, trljanjem, što čini osnovnu metodu gradnje i nastanka slika. Takva tehnološka struktura i usavršavanje slike, od prvog poteza do krajnjeg sadržinskog smisla, zahtijeva brzo mišljenje bez predomišljanja, brzu intervenciju bez popravke, trenutni osjećaj svog idejnog i sadržinskog smisla. Tako nastaju slike u kojima je zarobljen trenutak umjetnikove istine o njemu samom, trenutak vječnosti bljeska ideje u kome brzina bilježenja tog trenutka utiče na sadržaj slike. Što taj trenutak duže traje slika postaje punija, složenija, isprepletenija, slojevitija, višebojnija, zatvorenija. Slika počinje od debelog, širokog, gustog, punog poteza crnom bojom, kao nosiocem svega iznad i oko tog osnovnog prvog događaja. Dalje se slažu intervencija drugim bojama,najčešće direktno uzetim, bez miješanja (crvena, bijela, plava, žuta). Slika se usložnjava, najčešće u centralnom dijelu, ili po vertikali po sredini slike, sa iluzijom simetrije. Od centralnog dijela slike ka rubovima prizor se širi i gubi detalje, da bi rubovi slike bili, najčešće, potpuno oslobođeni detalja, To ukazuje na koncentrisanost umjetnika da uđe u centar događaja, haotičnog savršenstva energičnog završetka procesa nastanka slike. I konačno se rađa bezpredmetna slika koja niti u bilo kojem detalju ne sugeriše bilo kakvu figurativnost.
Dobili smo apstraktnu sliku, privlačnu za gledanje, zaustavljeni trenutak energične geste, zamrznuto stanje slikareve svijesti, metafizički prostor poništenog vremena.

Enver Mandžić, Tuzla, 08.2005.